បាតុកម្មនៅថ្ងៃទី ៨ នៅហុងកុងបើយោងតាមការប្រកាសដោយអ្នករៀបចំអ្នកចូលរួមបានឈានទៅ ដល់ ៨០០.០០០ នាក់ (សេចក្តីប្រកាសរបស់ប៉ូលីសមានតែ ១៨៣,០០០នាក់ប៉ុណ្ណោះ)។ បន្ទាប់ពីការ បោះឆ្នោតនៅសាលាក្រុង ខែវិច្ឆិកាដែលលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យទទួលបានលទ្ធផលច្រើនលើសលប់ វាគឺ ជាទម្រង់នៃឆន្ទៈសាធារណៈដ៏រឹងមាំដើម្បី “ប្រឈមនឹងសំឡេងរបស់យើង”។ តើមនុស្សបានជួបជុំគ្នា និងបញ្ចេញសំលេងយ៉ាងដូចម្តេច?
ឧទ្យាន Victoria នៅចំកណ្តាលកោះហុងកុងដែលជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការធ្វើបាតុកម្ម។ អ្នកចូលរួម ពាក់អាវយឺតខ្មៅបានប្រមូលផ្តុំគ្នាមួយម៉ោងមុនពេលការហែក្បួនបានចាប់ផ្តើមនៅម៉ោង ៣ រសៀល (ម៉ោង ៤ រសៀលម៉ោងនៅប្រទេសជប៉ុន) ។
បាតុកម្មនៅថ្ងៃនេះត្រូវបានដាក់ឈ្មោះថាជាអង្គការប្រជាធិបតេយ្យដ៏ធំមួយគឺ “ខ្សែរសិទ្ធិមនុស្សឯកជន” ។ វាមានរយៈពេលជិត ៥ខែហើយដែលប៉ូលីសយល់ព្រមឲ្យធ្វើបាតុកម្មនោះ។ ទោះបីជាបាតុកម្មលើក នេះ វាមានចំនួនតិចជាង ១,០៣ លាននាក់នៅថ្ងៃទី ៩ ខែមិថុនា និងប្រហែល ២ លាននៅថ្ងៃទី ១៦ ក្នុងខែដដែលក្តី (ទាំងពីរករណីត្រូវបានប្រកាសដោយអ្នករៀបចំក្បួន) ប៉ុន្តែក៏នៅតែមានអ្នកចូលរួម ប្រហែល ៨០០.០០០ នាក់ដែរ ហើយក៏ជាបាតុកម្មធំបំផុតទីបីដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតដោយប៉ូលីស។
ចាប់តាំងពីខែកក្កដា មកដោយសារការតវ៉ាកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ មានមនុស្សជាច្រើនមិនបានដើរតាមផ្លូវ អស់មួយរយៈនេះ។
ផ្អែកលើការពិតដែលថាច្បាប់សិទ្ធិមនុស្ស និងប្រជាធិបតេយ្យរបស់ហុងកុងត្រូវបានអនុម័តនៅអាមេរិក ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការបោះឆ្នោតមណ្ឌលនេះសិស្សអនុវិទ្យាល័យ (អាយុ ១៣ឆ្នាំ) បាននិយាយថា “ឥឡូវ នេះមានការយកចិត្តទុកដាក់ពីសហគមន៍អន្តរជាតិ ខ្ញុំគិតថាលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យនឹងទទួលបានជោគ ជ័យ”។ និស្សិតប្រុសអាយុ ១៩ ឆ្នាំម្នាក់ក៏បាននិយាយដែរថា “ប្រសិនបើសហគមន៍អន្តរជាតិ និងមតិ សាធារណៈរបស់ហុងកុងដាក់សម្ពាធរួមគ្នា ឥរិយាបថរបស់រដ្ឋាភិបាលហុងកុង និង ចិនអាចនឹងផ្លាស់ប្តូរ”៕
ប្រភពព័ត៌មាន Asahi ថ្ងៃទី៩ ខែឆ្នូ ឆ្នាំ២០១៩
